Over het manuscript

De kiem voor mijn liefde voor fantasy werd gelegd toen mijn moeder mij als tienjarige voorlas uit De Hobbit. Sindsdien heb ik een voorliefde voor vreemde wezens en schepsels. Dat uitte zich in kasten vol met honderden strips met daarin verhalen over de meest uiteenlopende prachtig vormgegeven creaturen. Maar ook kunstenaars als Allan Lee en Jean-Baptiste Monge en 'nieuw' aan het firmament, Iris Compiet verruimden mijn blik. Toen mijn oog viel op Korrigan uit de Bretonse folklore bleven die mijn aandacht vasthouden. Een vakantie in Morlaix en een bezoek aan Fôret de Huelgoat droegen beslist bij aan de totstandkoming van 'De Erven van Nann'.

In 2024, halverwege mijn stoutmoedige eerste poging tot het schrijven van 'Eldin', stuitte ik tijdens mijn research op het gedicht 'The Lay of Aotrou & Itroun' (De ballade van Heer & Vrouwe) van J.R.R. Tolkien.  Hierin werd zowaar een Korrigan  beschreven. Het is een bewerking op 'Seigneur Nann hag ar C'horrigan' (Heer Nann en de Korrigan) uit het beroemde verzamelwerk 'Barzaz Breiz' (Bretonse balladen) uit 1839 van Théodore de la Villemarqué.  

Het gedicht van Tolkien kent 508 regels en is bijna een eeuw later geschreven in 1930. Tijdens het lezen ervan ontvouwde het plot zich als vanzelf en werd de titel 'De Erven van Nann' onvermijdelijk.

 Darnalyn is een wereld met 2 gezichten. Een wereld waar gewone stervelingen wonen en tegelijkertijd de voor hen verhulde leden van de Ondermaan. In een victoriaans aandoend tijdperk komen mysterieuze wezens zoals onder andere Korrigan, Aardgeesten en Dalvers samen. Als het verhaal begint is juist een gruwelijke conflict ontstaan tussen de landen Mòr Meadhan en Caldarean. In dit decor speelt De Erven van Nann dat zijn oorsprong echter vele honderden jaren eerder heeft. Namelijk, tijdens een ontmoeting tussen de wanhopige landheer genaamd Gwenaël van Nann en een ambitieuze Korrigan doet hij een wens zonder de voorwaarden serieus te nemen.